©2020 KERNgezond Academy  -  Privacyverklaring   -   Disclaimer   -  Huisregels

 
Search
  • KERNgezond Academy

Endocriene verstoring - HYPOFYSE

Updated: Feb 22

De hypofyse speelt als ‘meesterklier’ een centrale rol om het lichaam te reguleren en juist te laten reageren. Verstoringen in dit kleine, bolronde orgaan met een diameter van ongeveer 1 cm, hinderen de aanmaak van diverse hormonen in het lichaam en kunnen leiden tot over- of onderproductie van hypofysehormonen. De hypofyse maakt vooral hormonen aan, die de werking van andere hormoonklieren reguleren. De hypofyse vervult hiermee een belangrijke rol in de regulatie van de meeste lichaamsfuncties. De belangrijkste hormonen die de hypofyse aanmaakt zijn:


 TSH - thyroïd (schildklier) stimulerend hormoon

o Regelt de productie van schildklierhormoon door de schildklier.

 ACTH - adrenocorticotroop (bijnierstimulerend) hormoon

o Regelt de productie van bijnierschorshormoon (cortisol) door de bijnieren.

 FSH en LH - follikelstimulerend hormoon en luteïniserend hormoon

o Aanzetten van de geslachtsorganen tot het maken van geslachtshormonen (oestrogeen en testosteron).

o Vervullen belangrijke functie in de regulatie van de menstruatiecyclus.

 Groeihormoon

o Zet de lever aan tot het uitscheiden van stoffen (o.a. IGF-1), die de groei van botten, spieren en kraakbeen beïnvloeden.

 Prolactine

o Zet de borstklier aan tot melkproductie.

 ADH - antidiuretisch hormoon

o Regelt de hoeveelheid water die via urine het lichaam verlaat.

 Oxytocine

o Hormoon en neurotransmitter, reduceert stress, vervult centrale rol bij moederbinding, vriendschappen, romantische interacties, seksualiteit, borstvoeding.


De hierboven genoemden hormonen maken duidelijk hoeveel verschillende symptomen zich kunnen uiten en hoe belangrijk het is om chronische gezondheidsklachten ook vanuit de hypofyse met zijn uitwerking op de schildklier en bijnieren te belichten. Echter, mensen met een hypofyseaandoening hebben niet alleen last van de verstoring van de hormoonhuishouding. Vaak spelen chronische klachten zoals een laag energieniveau, gewrichtsklachten, spierklachten, minder goede conditie, slecht slapen, etc. een rol.


Anamnestisch worden veelvuldig de volgende klachten benoemd als er een regulatiestoring van het hypofyse-schildklier-bijniersysteem dominant de gezondheidsklachten beïnvloedt:

Veelvoorkomende symptomen bij een hypofyse-schildklier-bijniersysteem regulatiestoring • Acne • Prostaataandoeningen • Aanpassingsstoornis (nieuwe situaties) • Schildklieraandoeningen • Cyclische vermoeidheid • Seksuele stoornissen, asthenie • Depressie • Snel opgeven • Haaruitval • Spijsverterings- en darmproblemen • Cognitieve zwakte (ook toenemend) • Stemmingswisselingen • Melancholie • Therapieblokkades • Obesitas • Vertraagde fysische ontwikkeling • Plotselinge vermoeidheid • Versterkte slaapbehoefte • (Pre)menstruele disfunctie


Als vier of meer symptomen aanwezig zijn, is het aannemelijk dat er een probleem is met het hypofyse-schildklier-bijniersysteem. Dit wordt als een hypofysair-genitalisch syndroom of endocrien syndroom omschreven en verdere diagnostiek is aan te raden. Aanbevolen vervolgonderzoek

 TSH, vrije T3, vrije T4, T3 reverse en evt. schildklierantistoffen

o Inzicht volledige schildkliersituatie

 Cortisol en DHEA uit speeksel

o Inzicht bijniersituatie

 Groot hormoonprofiel vrouw/ man o Inzicht in de situatie van de geslachtshormonen. Een anamnese is oriënterend maar niet toereikend!

 Hs-CRP

o Inzicht in laaggradige ontsteking in het lichaam

 Endotoxine LPS

o Inzicht in de toxinetoestroom vanuit de darmen en hieruit resulterende ontstekingen. Bij een positief resultaat is een uitgebreide fecesanalyse Basisscreening darm of Darmtherapiescreening noodzakelijk.


Deze adaptieve disfuncties (aanpassingsstoornissen) ontstaan wanneer de biochemische veerkracht wordt bereikt of wordt overschreden. De cellulaire compenserende kracht is zo verzwakt dat de cel niet meer in staat is om de afvalproducten te verwijderen en zijn eigen energievoorziening op het noodzakelijke niveau te houden. Hoe meer het compenserende vermogen is beperkt, hoe sterker de regulatie vanuit de hypofyse wordt belemmerd. De sterkste negatieve invloed op het hypofyse-schildklier-bijniersysteem zijn toxines binnen het eigen lichaam (vanuit de darmen) en externe toxines (vanuit milieu en voeding). Mede hierdoor wordt de kwaliteit van het lichaamsmilieu belast en de uitwisseling tussen de extra- en intracellulaire ruimte belemmerd. De basis voor een effectieve ontgifting ontbreekt. Omdat de hypofyse niet aan de bloed hersen-barrière onderworpen is, beïnvloeden endogene en exogene toxines de ‘meesterklier’. Hierdoor neemt de regulatie van schildklier-, bijnier- en geslachtshormonen zijn beloop. Het verstoorde cel- en mitochondriummembraan als voorloper van het endocrien syndroom Het endocrien syndroom is altijd als een aanpassingsgebrek syndroom van het organisme te karakteriseren, waardoor de algehele regulatie van het lichaam niet naar behoren kan verlopen. Voordat een endocrien syndroom ontstaat, zijn de membraanstructuren van de cellen aangetast. Zonder intacte membraanstructuur is een cel op lange termijn niet levensvatbaar. Als de schade aanhoudt, zullen hele celverbanden verloren gaan. Hieruit resulterende symptomen treden pas op wanneer ruim de helft van het orgaan is beschadigd. De apoptose van (oxidatief) beschadigde cellen alleen is niet het hoofdprobleem. Een groot gevaar schuilt in de membranen van de mitochondriën. Als deze door endo- of exotoxines zijn omgezet in een generator van oxidatieve vrije radicalen, zorgen deze ontstane energierijke, destructieve processen voor een domino-effect, waardoor steeds meer mitochondriale membranen worden vernietigd met alle gevolgen van dien. Energieverlies in alle cellen creëert een mix van symptomen: uitputting, hartproblemen, spijsverteringsproblemen, migraine, duizeligheid, neurologische symptomen, etc. Als gevolg van de verscheidenheid van symptomen, wordt niet direct een passende diagnose gesteld. Er wordt geregeld meer in de richting van een psychosomatische ziekte gedacht. Echter, er moet vaker van worden uitgegaan dat de gezondheidsklachten een somatopsychische, dan een psychosomatische oorsprong hebben. Toxines die de ‘meesterklier’ disfunctioneel maken In de ongeveer drie miljard jaar dat het aardse leven bestaat, heeft de natuur ongeveer 1,5 tot 2 miljoen chemisch definieerbare stoffen geproduceerd. Stoffen waaraan levende wezens zich moesten en konden aanpassen in de loop van de evolutie. In de ultrakorte tijd van het industriële tijdperk zijn echter meer dan 10.000.000 kunstmatige verbindingen gecreëerd, die het organisme als lichaamsvreemd beoordeelt en waardoor ontstekingsprocessen worden uitgelokt. Er ontstaat een overbelasting van het natuurlijke aanpassingssysteem met de gevolgen van o.a. een hypofysaire aansturingsproblematiek. Dit proces verloopt onafhankelijk van leeftijd, zodat ook jonge kinderen al klachten kunnen vertonen die pas op latere leeftijd worden verwacht. Het verraderlijke hiervan zijn de niet-specifieke en meestal sluipende symptomen. Bijzondere aandacht in deze context verdient de toxinebelasting van uit micro-organismen. Zij zijn niet alleen producenten van toxines, maar ook “verzamelaars”. In hen zijn tot 1000 keer hogere concentraties aan toxines gevonden dan in het milieu dat hen omgeeft. Dit betekent binnen de darmregulatie dat er bij een eliminatie grote hoeveelheden toxines vrijkomen, die direct het hypofyse-schildklier-bijniersysteem uit balans brengen. Dit resulteert in klachten zoals:

 Algemeen:

o Hoofdpijn, algehele malaise, concentratiestoornissen, versterkte vermoeidheid, slapeloosheid, duizeligheid.

 Psychiatrisch:

o Snelle vermoeidheid, matheid, prikkelbaarheid, affectiestoornissen, agressiviteit, verminderde concentratie en kortetermijngeheugen, innerlijke rusteloosheid, slaapstoornissen.

 Immunologisch:

o Urineweg- en neusholte-infecties, keelontstekingen, tonsillitis, bronchitis, bronchiale astma, pseudokroep, terugkerende darminfecties, milt- en lymfeklierschade, nierfunctiestoornis, leverziekte.

 Hormonaal:

o Menstruele cyclusstoornissen, vruchtbaarheidsstoornissen, primaire steriliteit, miskramen, hirsutisme (mannelijke haargroei bij vrouwen), haaruitval, schildklierstoornis.

 Neurologisch:

o Hyperesthesie (pijnovergevoeligheid), neurasthenie (vegetatieve zwakte of labiliteit), polyneuropathie (zenuwbeschadiging), visuele beperkingen, sensaties.

 Dermatologisch:

o Acne, neiging tot schimmelinfecties, haaruitval. Regulatie endocrien syndroom of regulatie van de hypofyse-schildklier-bijniercommunicatie


Alles draait om het herstel van het compensatievermogen. Tijdens het leven wordt het organisme op verschillende manieren belast. Vanwege verschillen in o.a. individuele compensatiekracht en exogene- en endogene invloeden, verschillen de tolerabele grenzen per individu. De eigen capaciteit om algehele stressoren, waaronder ook endogene- en exogene toxines te kunnen handhaven, staat bekend als het compenserende vermogen. Met de leeftijd neemt dit vermogen af, met als gevolg dat de weerbaarheid van het organisme afneemt en disfuncties ontstaan. Reckeweg en Menétriér hebben het ontwikkelingsproces van een ziekte in detail beschreven. Zoals eerder aangegeven, wordt het endocrien syndroom ook aanpassingsgebrek of hypofysairgenitalisch-syndroom genoemd. Zoals uit voorgaande tekst kan worden geconcludeerd, is een functionerend endocrien systeem noodzakelijk voor gezondheid. Dit is precies de theorie die in de jaren 1940-1960 door dr. Ménétrier werd ontwikkeld. Hij noemde deze stoornis ‘adaptatie deficiëntiesyndroom’ (ofwel endocrien syndroom), waarin het lichaam de mogelijkheid verliest om adequaat op stimuli te reageren. Deze beperking verhindert een succesvolle therapeutische aanpak. Regulering van het endocriene systeem is daarom een vitaal element van de meeste therapieën. Het endocrien syndroom werd ontwikkeld vanuit de diatheseleer van dr. Ménétrier. Een diathese is een chronische disfunctie van het organisme dat vroeg of laat de harmonische processen van lichamelijke functies verstoort. Deze stoornissen presenteren zich over het algemeen als toenemende functionele stoornissen, die meer en meer ontwikkelen tot de manifestatie van ziekten. Opmerking Bovenstaande symptomen kunnen ook worden verward met andere ziekten, werk- of psychische stress. Wanneer de symptomen zeer uiteenlopend en hardnekkig zijn en eventuele therapiepogingen geen belangrijke veranderingen teweegbrengen, moet rekening worden gehouden met een hypofysaire aansturingsproblematiek.

Het compenserende vermogen en de hypofysaire aansturing zijn inherent met elkaar verbonden. Dit resulteert in een logisch therapiebeleid waarin het reguleren van het hypofyse-schildklierbijniersysteem een essentiële rol inneemt. Dit neemt niet weg, dat afhankelijk van de diagnostiek, ook het verterings-, en darmecosysteem moet worden ondersteund om een interne toxinetoestroom te minimaliseren. De ondersteuning van mitochondriën en celmembranen is van vitaal belang om een stabiele gezondheid te herstellen en te waarborgen.


De 6 hoofdpunten van een behandeling

1. Toxines binden en uit het weefsel draineren

2. Endocriene regulatie (hypofyse-schildklier-bijnier)

3. Vertering- en darmregulatie (altijd op basis van diagnostiek om onnodige interventies te voorkomen)

4. Exogene toxinetoestroom waar mogelijk verlagen, denk aan voeding en milieubelasting

5. Ontstekingsremming

6. Mitochondriale disfunctie reguleren; celmembraan stabiliseren (antioxidatieve bescherming)


Kennisrubriek nr.10 – Thema: Endocrien syndroom Oktober 2019

artikel van RP Sanitas Humanus


Wil jij ook met je gezondheid aan de slag?

Neem dan vandaag nog contact met me op of boek je online afspraak!

1 view